Vrijwilliger in beeld

 
26 oktober 2015
 
De redactie van “Tilburgs overleg Gehandicaptenorganisaties” heeft mij gevraagd
een stuk te schrijven in de rubriek “Vrijwilliger in beeld”. Tja…… en ik heb ja
gezegd en hier is mijn verhaal.
Martin
 

Hersenbloeding

Ik ben Martin Bruikman en ik ben 52 jaar oud. 10 jaar geleden had ik een mooie baan, een auto en wat ik nog steeds heb een geweldig gezin en een lieve vrouw dus het ging goed met me. Maar op 15 oktober 2005 is mijn leven enorm veranderd, ik heb toen een hersenbloeding gehad en toen stond mijn leven stil………..Ik heb een tijdje in een soort “coma” gelegen, toen ik daar wakker van werd, schrok ik………ik kon helemaal niets meer! Ik kon niet zitten, niet lopen, ik kon niet eten en wat ik het ergste vond…..ik kon niet praten. Later bleek dat ik rechtzijdig verlamd ben en ik heb een afasie.

RevalidatieMartin revalideert
 
Ik ben toen naar het revalidatiecentrum (Leypark) gegaan en daar heb ik opnieuw alles moeten leren zoals het leren lopen, een boterham eten enz . Maar het allerbelangrijkste dat ik geleerd heb is de nieuwe “ik”  ontdekken. Een “ik” die alles opnieuw moest ontdekken. Ik heb heel wat praatsessies gehad met lotgenoten en dat was goed. Goed, omdat je ten eerste praat met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben,  een hersenbloeding of een Tia en je staat oog in oog met je zelf. Voor mijn afasie heb ik heel wat oefeningen gehad zoals praten, schrijven, rollenspellen etc. Het oefenen met het lopen en bewegingsoefeningen en vooral werken aan je zelf. Na een intensief jaar intern ben ik naar huis gegaan.

Dagbesteding

Toen ik thuis kwam vroeg ik me af: wat nu? Blijf ik mezelf zielig vinden of maak ik iets van mijn leven! Mijn vrouw ging samen met mij kijken wat ik kon doen. Via MEE ben ik terecht gekomen bij  Siza, dit is een organisatie die dagbesteding verzorgen voor mensen met een beperking. Daar heb ik volop geoefend aan mijn afasie, deelnemen aan het computercentrum en het creatief bezig zijn. Het computercentrum daar heb ik veel opdrachten gemaakt voor klanten zoals kaarten bijv. geboortekaartjes, trouwkaarten, 50 jaar enz. Samen met de leiding heb ik gesprekken gehad met klanten en dat vond ik leuk ! En ik kwam tot de ontdekking dat ik schilderen ook ontzettend leuk vind, een openbaring ! Ik heb veel opdrachten gemaakt, heeft u interesse?

Ongeveer 6 jaar geleden kwam ik in contact met het TOG (Tilburgs Overleg Gehandicaptenorganisaties). Ik hoorde over het scholenproject. Daarover waren ze heel enthousiast, het leek me wel iets. Maar de angst om te praten voor een groep kinderen en ook nog in de openbaarheid? Maar Joke, toenmalig coördinator van het Scholenproject zei “Je hoeft niet gelijk voor de leeuwen, je kunt als kijker meegaan en dan zien we wel….” Na 5 jaar, na veel vallen en opstaan”, gaat het goed en vind ik het leuk.

Participeren

Bij Siza had ik het wel gehad, de lol om daar naar toe te gaan was bij mij over en zeker doordat ik een flinke bijdrage moest gaan betalen aan het CAK, dit is een overheidsinstantie die de bijdrage moet innen. Uit navraag bleek dat deze bijdrage bedoeld was voor alleen de dagbesteding. Ik dankte daar iedereen voor de goede zorg en ik ging, de wereld stond open voor me!

Maar nu? Door de zorg van Siza heb ik geleerd om mezelf bezig te houden. Maar wat kan ik doen om mezelf bezig te houden, iets waar de maatschappij wat aan heeft, dus waar ook andere mensen met een beperking plezier aan hebben. Dus populair gezegd; participeren. Ik besloot mijn werkzaamheden bij het TOG uit te breiden en inmiddels doe ik naast het Scholenproject onder andere werkgroep sociaal domein, Scootmobielcursus, website en facebook TOG en toegankelijktilburg.nl. Ik heb afgesproken als ik het gevoel heb dat het me te veel wordt dan doe ik het wat rustiger aan.

De ontmoeting

Daarnaast ben ik in Tilburg-Noord actief in het buurtgebouw “De Symfonie”  bij de Wijkkrant Noord. Daar hebben ze mij gevraagd de inkomsten van de advertenties bij te houden. Op donderdagochtend zit ik bij “de Ontmoeting”. Hierbij zitten allerlei mensen die allemaal een andere achtergrond hebben, werklozen, gehandicapte mensen die zo maar tijd hebben en die willen kletsen, discussiëren, een spelletje doen of met een groep de lunch voorbereiden. De lunch wordt dan gezamenlijk genuttigd. Op het eind wordt er gesproken wie of wat we de volgende keer gaan eten en wie voor de boodschappen gaat zorgen. Voor de kosten hoef je het niet te laten want die zijn € 1,50.

Genieten

Nu ik mijn verhaal opgeschreven heb dan vind ik dat ik best leuke dingen doe en daar voel ik mezelf goed bij. Ik vind het fijn dat mensen die een beperking hebben ook aan de samenleving mee kunnen doen en daar wil ik aan mee werken. Tot slot ben ik sinds kort aangesloten bij de zonnebloem en daar doe ik hele leuke dingen zoals een avondje ‘GLOW’.  Dat is in de Novembermaand naar Eindhoven gaan en kijken naar het mooie verlichte deel van de stad, de Winter Efteling, een creatieve zaterdag in oktober, porselein schilderen in Helmond en meerde leuke dingen samen met mensen met een beperking. Je ziet ik heb mezelf geaccepteerd. Dat ik een beperking heb in de vorm van een rechtzijdige verlamming en een afasie heb, maar als je mijn verhaal goed leest zie je dat ik volop van het leven geniet!

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.