Vrijwilliger in beeld

18 April 2017

René in typische houding met hand onder het hoofdIn onze reeks ‘vrijwilliger in beeld’ zetten we de schijnwerpers op één van de vrijwilligers van het TOG. Deze keer is dat René de Leuw.
René is een zestiger, zevendertig jaren getrouwd met Hennie en ze hebben samen een dochter en een zoon en vier kleinkinderen.

 

Geboren is hij in Tilburg, maar al vrij snel na zijn trouwen zijn ze in Goirle gaan wonen. In Tilburg had hij voordien de PABO-opleiding tot leraar basisonderwijs gedaan, maar al vrij snel de verdieping voor speciaal onderwijs gehaald. Daarmee kon hij aan de slag bij Charlotteoord, de latere mytylschool. Zo kwam hij dus al vroeg in aanraking met mensen met een (meervoudige) beperking. “Je moet wel feeling hebben met de doelgroep, want het is heel anders lesgeven dan in het reguliere basisonderwijs. En in het begin moest ik ook nog eens het lesmateriaal zelf maken”.

 

Van vage klacht tot MS
Maar hoe wrang kan het lot zijn. In 1986 werd op 30-jarige leeftijd MS (Multiple Sclerose) bij hem geconstateerd.  Hij kwam met ‘vage’ klachten bij de arts. Vermoeidheid, dubbelzien of rare tintelingen. “Het was in de tijd dat artsen je ook niet meteen alles vertelden. Opzoeken op internet was er ook nog niet bij”, aldus René. Het was dus niet meteen duidelijk. Maar toen er ook acute, kortdurende ontstekingen (schubs) ontstonden, werd het beeld compleet. “Het is ook confronterend: In het begin zwalk je wat als een dronkaard. Later komt er een stok of kruk bij. Daardoor hoef je minder uit te leggen, maar je behoort ineens tot ‘de doelgroep’”.

Niet tegen de stroom in zwemmen
Zo’n 10 jaren heeft hij met de ziekte nog kunnen doorwerken. Daarna werd het steeds heftiger. “ik verzette me er zoveel mogelijk tegen. Ik zocht de grens op. Maar toen ik in de rolstoel terechtkwam ging het snel”. Mijn motto is ook dat je niet tegen de stroom in moet zwemmen, maar wel je eigen baantje kiest”.  René is heel andere dingen gaan doen in plaats van zijn werk. René met één van zijn radio'sZo is hij oude buizenradio’s gaan opknappen. Dat wordt ook wel moeilijker vanwege een beperktere handfunctie. Maar samen met zijn zwager die een andere beperking heeft kunnen ze blijven knutselen. ‘Wij vullen elkaar goed aan”. Daarnaast werkt hij als vrijwilliger bij het Regionaal Archief, waar hij zich heeft gespecialiseerd in Oud Schrift om charters (oorkondes) te kunnen ontcijferen. “Door die beperktere handfunctie wordt het omgaan met een toetsenbord steeds moeilijker. Binnenkort stap ik over op een spraak gestuurde computer, zodat ik dit werk kan blijven doen”.

Inzet van ervaringsdeskundigheid
Ook zet hij zich in als ervaringsdeskundige voor het Gehandicaptenplatform Goirle, waar hij zich bezig houdt met toegankelijkheid. Hij vertegenwoordigt het platform in Reizigersbelang, de klankbordgroep voor Regiotaxi. “Waar ik vroeger zelf vele afstanden aflegde met de rolstoel, moet ik nu steeds vaker van de Regiotaxi gebruik maken”. “Het vrijwilligerswerk bij het scholenproject van het TOG was een activiteit waar ik mooi mijn ervaringsdeskundigheid met mijn ervaring als leerkracht kon combineren. “De oprechtheid van de leerlingen is heel mooi. Ik kreeg de vraag waarom ik steeds met mijn hand onder mijn kin zit. Dan vertelde ik dat het geen desinteresse is, maar om de vermoeidheid tegen te gaan. En dan was het goed. Maar de voorlichting, die ’s ochtends plaatsvindt, word voor mij steeds moeilijker, omdat ik de dag moeilijk op gang kom. Pas in de loop van de dag werkt mijn medicatie goed. Hierdoor heb ik moeten besluiten met het scholenproject (voorlopig) te stoppen”.

Passies
Een passie die niet onbesproken mag blijven is Willem II.” Daar kom ik al jarenlang, waar ik gebruik maak van de rolstoeltribune. Zonder mijn intentie haalde ik de krant   vanwege de voortdurende problemen met de regen. Gelukkig is dat nu mede door de inzet van het TOG opgelost en kan ik, geholpen door de ondersteuning van mijn dochter, hier nog steeds van genieten”.
Genieten kan René ook van vakanties. Graag gaat hij met familie naar aangepaste huizen in Nederland. “Texel is een favoriete plek van mij. Dat is een heel mooi eiland. Eénmaal ben ik in het buitenland geweest, in Barcelona. Dat was niet zo’n succes. Ik werd vervoerd in een bus met een lift. Bij het uitladen kwam ik opeens stil te hangen in de lucht op anderhalve meter hoogte. Dat is heel hoog als je daar twee uren blijft hangen. En in het hotel waar ik verbleef was geen aangepaste kamer. Moest ik voor het bezoek aan het toilet naar een hotel aan de overkant”. Maar René zit daar niet mee. “Je moet niet kijken naar wat je niet meer kunt, maar wat je nog wel kunt”. En dat blijkt nog heel wat te zijn.

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.