Vrijwilliger in beeld

2 februari 2016

In de serie "vrijwilliger in beeld" staan de schijnwerpers vandaag gericht op Marjo Kersten.

Marjo gezeten op een rots

Marjo is vrijwilliger bij het TOG sinds juli 1999. Zij is getrouwd en moeder van 3 kinderen
en trotse bezitter van de geleidehond Kjelle.
 
 

Het ongeluk

Mijn leven veranderde totaal toen ik op 1 augustus 1985 betrokken raakte bij een aanrijding. Marjo met haar man

Tot dat moment had mijn toekomst er rooskleurig uitgezien. Na voltooiing van mijn studie
aan de Katholieke Universiteit Nijmegen had ik uiteindelijk een baan als docent gevonden. Ik was bijna 3 jaar getrouwd met Bert en ik genoot met volle teugen van mijn 8 maanden oude zoon Martijn. Toen ik 2 weken na het ongeluk ontwaakte in het ziekenhuis drong de ernst van mijn toestand niet meteen tot mij door. Ik was bezig met overleven en pas toen de oogarts me de dag voordat ik naar huis mocht vertelde dat ik voor de rest van mijn leven volledig blind aan beide ogen zou zijn, drong het afschuwelijke vooruitzicht pas goed tot me door.
 

Revalidatie

Voor ons gezin brak een moeilijke tijd aan. Ouderschapsverlof bestond nog niet en mijn man moest gewoon weer fulltime aan de bak. Begeleiding was er nog nauwelijks en het was een hele klus om aan informatie te komen. Toen we er achter kwamen dat het mogelijk was om te gaan revalideren hebben we de beslissing genomen dat ik dit moest gaan doen. Vanaf 1 februari 1986 verbleef ik van maandag tot vrijdag op het Loo Erf te Apeldoorn. Hier leerde ik lopen met een taststok, blind typen op een gewone typemachine, braille lezen en schrijven en door het praten met lotgenoten stond ik me zelf eindelijk toe om mijn verdriet en kwetsbaarheid te laten zien.  Deze periode heeft enkele maanden geduurd. Het was elke week weer moeilijk om afscheid te nemen van mijn gezin en regelmatig voelde ik me tekort schieten als moeder.

 

Een nieuw leven

Toch was het een belangrijk keerpunt in het verwerkingsproces. Na afloop heb ik met mijn man een prachtige reis gemaakt naar Israel als een symbolisch begin van een nieuw leven. We hebben een manier gevonden om mijn beperking geen grote rol in ons leven te laten spelen. Marjo met maatje en tandem

Op basis van gelijkwaardigheid geven we elkaar de kans om interesses en hobby's te volgen. We doen veel dingen samen omdat we het leuk vinden. Maar daarnaast doen we ook activiteiten onafhankelijk van elkaar met vrienden en vriendinnen, zoals fietsvakanties.
 
 

Een normaal gezin

Het klinkt misschien vreemd maar we leven nu een normaal leven waarin het feit dat ik blind ben zo gewoon is geworden dat het geen belemmering meer vormt. We hebben nog 2 dochters gekregen, Anne en Esther. Onze kinderen hebben nauwelijks hinder ondervonden van mijn beperking. Ze hebben beslist geen trauma over gehouden aan het feit dat ze naar school, de zwemles of de speeltuin moesten lopen omdat ik ze niet met de auto kon brengen.
De dagelijkse verzorging van mijn kinderen toen ze nog heel klein waren, vergde veel van mijn energie en van mijn vindingrijkheid in het bedenken van oplossingen voor praktische problemen. Toch heb ik intens van deze periode genoten. Toen mijn kinderen groter waren kwamen er ook gewoon vriendjes bij ons spelen. Natuurlijk waren er wel eens ouders die dat toch wel spannend vonden. Ik vroeg ze dan een keer mee te komen. Ze konden dan zelf zien dat het er bij ons gewoon aan toe ging. Het was ook beslist niet zo dat er bij ons nooit speelgoed mocht rondslingeren en dat alle meubels precies op hun plek moesten blijven staan. Er werd gewoon geleefd in ons huis. Mijn kinderen leerden wel dat ze voor het slapen gaan moesten helpen met het opbergen van hun spulletjes. Bij het ritueel rond het naar bed gaan hoorden de door mij verzonnen spannende verhalen. Zodra ze zelf konden lezen lazen ze gezellig hun favoriete verhalen voor. Zittend op de rand van hun bed heb ik kunnen genieten van kabouter Wiplala en de spannende verhalen van De Griezelbus. Er wordt me wel eens gevraagd of het niet verschrikkelijk is dat ik mijn kinderen niet kan zien. Uiteraard is dat jammer. Toch is het ook niet van wezenlijk belang. Aan hun stem en aan de manier waarop ze binnenkomen kan ik hun stemming al aanvoelen en van hoe ze er uit zien heb ik toch een aardig beeld. Bovendien hoef je iemand niet te zien om er van te kunnen houden. Ik plaag mijn man er zelfs wel eens mee dat het voor hem misschien wel gunstig is dat hij er voor mij nog zo uitziet als 30 jaar geleden.

 

Een gelukkig mens

Wanneer men mij vraagt hoe ik mijn leven ervaar, dan kan ik eerlijk antwoorden dat ik een gelukkig mens ben. Mijn zelfstandigheid heb ik grotendeels terug. In 1998 kreeg ik mijn eerste blindengeleidehond. Maar het heeft mijn mobiliteit en zelfredzaamheid enorm vergroot. Sinds kort heb ik mijn derde geleidehond. Kjelle is een geweldig lieve hond. Ik kan mijn huishouden en de opvoeding van onze kinderen weer doen. Dankzij digitale hulpmiddelen is de toegang tot informatie een stuk gemakkelijker geworden. Ook buiten het kader van mijn gezin heb ik een zinvol leven. In de loop van de jaren heb ik bij diverse organisaties zoals de Universiteit van Tilburg en het bestuur van de Parochie Goirle, werkzaamheden als vrijwilliger verricht. Sinds 1997 ben ik actief in het Platform Goirle en Riel.

 

TOG

Heel veel voldoening haal ik uit mijn rol als voorlichter binnen het scholenprojekt van het TOG. Marjo met haar hond in de klasSinds het voorjaar van 1999 ben ik betrokken bij dit project. Door de interessante en leuke collega's en vanwege de enthousiaste reacties van kinderen en leerkrachten blijft het boeiend.
Ik ben na al die jaren nog steeds verbaasd over de vragen die soms gesteld worden. De vreemdste vraag die me ooit gesteld werd was van een jongen die mij bloedserieus vroeg of blinde mannen ook de Playboy lezen. Ik heb toen geantwoord dat ze gelukkig de verhalen in braille kunnen lezen maar dat ze het zonder foto's moeten doen.
De beeldvorming rond mensen met een beperking is gelukkig aan het veranderen en ik ben er van overtuigd dat het scholenproject in onze regio daar een steentje aan heeft bijgedragen. Gelukkig onderschrijft de gemeente Tilburg het belang van het project. Ik ga dan ook graag nog heel wat jaren door als voorlichter.

 

Reacties

Mooi stukje mam!

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.