Vrijwilliger in beeld: Harold Tennebroek en Theo Peters

24 april 2015

Voor onze serie ‘vrijwilliger in beeld’ hebben we deze keer een speciaal portret. Het is namelijk een dubbelportret: Harold Tennebroek en Theo Peters. Zij vormen al twintig jaar een onafscheidelijk duo dat vele gebouwen heeft bezocht om gewapend met rolmaat en klembord de toegankelijkheid te onderzoeken.

Harold en Theoin december 2014

Bijzonder aan Harold is dat hij al langer vrijwilliger bij het TOG is dan dat het TOG oud is. Hij was namelijk al betrokken bij de voorloper van het TOG (1984)en is zodoende de langst dienende vrijwilliger. Theo kwam hem elf jaren later vergezellen.

Zelfstandigheid

Harold heeft vanaf zijn geboorte een handicap; Tetraplegie. Dit is een verlamming aan alle vier de ledematen als gevolg van sterk verhoogde spierspanning. Hierdoor ontstaat verstoring van lichaamshouding en beweging wat leidt tot spastisch gedrag. De eerste jaren woonde Harold nog thuis, maar op gegeven moment besloten zijn ouders dat het beter was voor het gezin als hij extern zou gaan wonen.  Op Charlotte-oord, waar hij al naar school ging, was een leefgroep waarin hij werd opgenomen.  Mede om aan de dagelijkse ‘sleur’ te ontkomen meldt hij zich bij het TOG voor vrijwilligerswerk. “Dan was ik tenminste één avond van de week van huis”, vertelt Harold. In de leefgroep verblijft hij tot zijn 20e en gaat dan naar de woonvorm in de Mahlerstraat, die mede door zijn vader is opgericht. Centraal staat hier het leren van zelfstandigheid. Dat is ook waarom hij na zo’n tien jaar op zoek gaat naar meer zelfstandigheid. Die vindt hij in een Fokuswoning. “Dat was een goede keuze. Je hoeft je activiteiten niet meer af te stemmen op de groepsnorm, maar je kunt je eigen plan trekken.  In zo’n woonvorm wordt je toch geleefd”. Dat ervaart hij ook zo met vakanties. “Tijdens zo’n groepsvakantie was er dan een verplichte plaspauze. Doordat iedereen verzorgd moest worden was je zo weer een uur verder. Daardoor zag ik in verhouding meer toiletten dan andere bezienswaardigheden in bijvoorbeeld een stad als Parijs. Dat is toch zonde van de tijd!”

Niet stil zitten

Ondertussen zit hij bij het TOG ook niet stil. Na enige tijd bij de werkgroep toegankelijkheid actief te zijn wordt hij daar de voorzitter van. “Ik leerde veel bij in die tijd. Door bijvoorbeeld een cursus ‘sociale kaart’ of een reis naar Offenbach in Duitsland. Met name dat laatste, wat één van de hoogtepunten is bij het TOG tot nu toe,  opende mij de ogen. Hoe goed daar de toegankelijkheid geregeld was leerde me anders te durven kijken”. Maar ook op het persoonlijke vlak bracht dat hem een geweldige ervaring. “Daar heb ik voor het eerst een massage-bad met stroomstootjes gehad. Dat was heerlijk voor mijn lijf. Ik had gelijk veel minder spasmen”. In die tijd was veel mogelijk bij het TOG, maar het was allemaal niet zo professioneel. Dat veranderde door personele wisselingen. En in die zelfde tijd had Harold het idee opgepakt om middels een advertentie op zoek te gaan naar een maatje met wie hij op pad zou kunnen gaan om de toegankelijkheid van gebouwen in kaart te brengen….

Maatje

Dat maatje werd Theo. Theo is 25 jaren als directeur verbonden geweest aan een basisschool. Doordat hij steeds slechter ging horen is hij op zijn 60e gestopt. Maar dat betekende niet dat hij stil ging zitten. Hij kwam met toegankelijkheid in aanraking, omdat zijn dochter ergotherapie studeerde en als opdracht voor haar studie een toegankelijkheidsonderzoek verrichtte in Tilburg. Toen hij daarna in mei 1995 een advertentie van Contour las waarin gevraagd werd naar een begeleider om toegankelijkheid van gebouwen te onderzoeken had Theo zoiets van: “Dit is op mijn lijf geschreven”. Tijdens het ‘sollicitatiegesprek’ merkte Theo meteen een klik met Harold. “Vooral ook tijdens de eerst keren dat we op pad gingen merkte ik hoe opgewekt hij is. Hoe positief hij zaken benadert. Ook verbaasde het mij hoeveel mensen hem kennen”.  In de beginperiode maakten ze heel veel zogenaamde quickscans. In korte tijd werden zo veel gebouwen (met name winkels) aan een snel onderzoek onderworpen. “Was de drempel te hoog of de deur te smal dan gingen we al niet verder, want dan was het ontoegankelijk”.  “In het bijzonder, zo vertelt Theo, kan ik me een modezaak herinneren die net ging verbouwen toen we langskwamen. De eigenaar beloofde een toegankelijk pashokje te creëren en een invalidentoilet. Een tijd later maakten we een rondrit door de binnenstad met wethouder Hamming en die was zeer verbaasd hoe boos ik werd toen het niet gerealiseerd was”.

Harold en Theo in kledingzaak

Hele dagen ging het tweetal op pad. Theo zette Harold over van de rolstoel naar de auto, want ze gingen overal naar toe. Tussen de middag soms een lekkere vette hap. “Want sla is voor de konijnen” volgens Harold. In de begintijd kwam het nogal eens voor dat ze buiten gekeken werden of dat ze te horen kregen dat er bij hun zaak toch geen gehandicapten kwamen. Daar is tegenwoordig wel een kentering in gekomen volgens zowel Theo als Harold.  Men ziet meer en meer het belang van goede toegankelijkheid en willen graag horen wat er verbeterd kan worden.

Goede projecten

“Een goed project was ook dat van de stembureaus. In die tijd was een toegankelijk stembureau geen vanzelfsprekendheid” volgens Theo. Een uitgebreid onderzoek van Het TOG leidde tot besprekingen met de gemeente wat grote stappen tot toegankelijke stembureaus opleverde, inclusief de speciale mogelijkheid van een stem-taxi om naar het stembureau te komen.

Naast de toegankelijkheid is Theo actief voor de scootmobielcursus, waar hij mede het behendigheidsparkoers uitzet en de mensen de speciale verrichtingen laat doen. Ook is Theo heel handig met gereedschap en kan zodoende allerlei klussen voor mensen (met name ouderen) doen en zelfs meubels fabriceren. Zo heeft hij voor zijn maatje Harold een aantal meubels op maat vervaardigd. Een veelzijdig man.

Maar voor Theo beginnen de jaren te tellen en wordt het moeilijker om hele dagen op pad te gaan. “Harold in en uit de auto tillen gaat niet meer, maar ik blijf het wel leuk vinden af en toe een gebouw te meten. Zeker als je merkt dat men interesse toont om dingen aan te passen. Zo waren we bij Peerke Donders, waar ze het Paviljoen gingen verbouwen. “De architect weet het allemaal wel kreeg ik te horen. Toen bleek het invalidentoilet niet te voldoen. Hebben ze vervolgens alsnog een nieuwe toiletgroep gerealiseerd. Daar wordt je dan toch erg blij van”.

Reacties

Beste mensen, ken Harold al een lange tijd. Op bezoek bij mekaar en over de kermis, Irich coffee ( onvergeetelijk!!) Hij is net jarig geweest ( 29 juni ). Goeie gozer.
Theo ken je niet, maar weet uit ervaring dat het nooit saai is met Harold. Wens jou ook het alle goeds. Jij kunt ook verhalen vertellen als het o.a. gaat over Harold****

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.